Omuz eklemi, insan vücudundaki en geniş hareket açıklığına sahip eklemdir. Elimizi başımızın üzerine götürebilmemiz, arkamıza uzanabilmemiz, hızlı bir top atabilmemiz veya yükü farklı yönlerde kontrol edebilmemiz büyük ölçüde bu hareket özgürlüğüne bağlıdır. Ancak geniş hareket kapasitesinin mekanik bir bedeli vardır: omuz, kalça gibi derin bir yuvanın içinde çalışan bir eklem değildir. Humerus başı, kendisinden belirgin biçimde daha küçük ve sığ olan glenoid üzerinde hareket eder.
Bu nedenle omuz stabilitesi yalnızca kemiklerin birbirine oturmasıyla sağlanamaz. Labrum, eklem kapsülü, bağlar, negatif eklem içi basınç, rotator manşet kasları, skapular kaslar ve sinir sisteminin zamanlaması sürekli iş birliği yapmak zorundadır. Humerus başı hareket sırasında glenoid üzerinde yeterince merkezde tutulamazsa kişi ağrı, güvensizlik, kayma, boşalma veya çıkacakmış hissi yaşayabilir. Bu klinik durum glenohumeral instabilite olarak adlandırılır.
Omuz instabilitesini yalnızca “bağların gevşemesi” veya “omzun yerinden çıkması” şeklinde açıklamak yetersizdir. İnstabilite; anatomik hasar, kemik kaybı, kapsüler gevşeklik, kasların kuvvet üretme biçimi, skapulanın yönelimi, propriosepsiyon ve kişinin hareketten duyduğu korkunun farklı oranlarda birleştiği bir kontrol problemidir.
🔒 Yazının devamı üyelere açıktır
Ücretsiz üye olarak veya giriş yaparak yazının tamamını okuyabilirsiniz.