Bir iğneyi tutan, çekiç sallayan, piyano çalan ve bir çocuğun yüzüne dokunan el aynı eldir. Üstelik bu farklı görevleri yerine getirirken kemiklerini değiştirmez; aynı kemikleri, tendonları ve kasları farklı biçimlerde bir araya getirir.
İnsan elinin olağanüstü yanı yalnızca güçlü olması veya başparmağını diğer parmakların karşısına getirebilmesi değildir. Gerektiğinde sert bir kuvvet iletim sistemi, gerektiğinde biçim değiştiren bir kavrama yüzeyi, gerektiğinde de son derece duyarlı bir algılama organı olabilmesidir.
Bu çok yönlülüğün geçmişi insanlardan, primatlardan ve ağaç yaşamından çok daha eskidir. Öykü, yüzgecin içinde parmak benzeri kemiklerin bulunduğu bir dünyaya kadar uzanır. Ardından dallara tutunan primatlar, iki ayak üzerinde yürürken tırmanmayı sürdüren homininler ve taşları işleyen eller gelir. Ancak bunlar birbirini izleyen kusursuz basamaklar değildir. İnsan eli, farklı dönemlerden kalan özelliklerin birlikte çalıştığı bir evrimsel mozaiktir.
🔒 Yazının devamı üyelere açıktır
Ücretsiz üye olarak veya giriş yaparak yazının tamamını okuyabilirsiniz.